Παρουσιάσεις

Το ερώτημα των επιλογών μας

Δημήτρης Παναγόπουλος

Ότι σκεφτείς μπορείς να το κάνεις αμέσως. Υπάρχουν όλα. Μαγαζιά για να βρεις ότι και αν θελήσεις, εστιατόρια με τεράστια ποικιλία, μπαρ με μουσική από όλο τον κόσμο, άνθρωποι όλων των προελεύσεων και βιτρίνες, πολλές βιτρίνες με όλες τις τάσεις της μόδας και τις επιλογές της άνεσης ... η πόλη, η κάθε πόλη. Το κέντρο, το σημείο αναφοράς, το σύμβολο της ανάπτυξης, η Μέκκα του πολιτισμού μας … η αγορά ως πράξη και ως περιβάλλον. Η μία και μοναδική λέξη των μικτών σύγχρονων οικονομιών του δυτικού κόσμου, «η αγορά».

Η στατική εικόνα των κτιρίων, των πεζοδρομίων και των δρόμων της λαμαρίνας, έχει ανάγκη για ροή, για κίνηση που εξασφαλίζει την ανάπτυξη της ανάγκης, της ζήτησης και συνεπώς της κατανάλωσης. Έτσι συντηρείται το όλο οικοδόμημα, έτσι διασφαλίζεται η κίνηση και η ροή σε ένα νεκρό μη φυσικό περιβάλλον και οι άνθρωποι που το κατοικούν νοιώθουν πως δεν είναι μόνοι και πως όλα γύρω τους είναι αποτέλεσμα της δημιουργίας και της τάσης τους. Είναι όμως έτσι ή μήπως το συμφέρον κυρίως το οικονομικό μας έχει φέρει όλους εδώ και παίζουμε το ρόλο μας στην πόλη, θέλοντας όμως κατά βάθος να τα αλλάξουμε όλα και να ηγηθούμε μιας επανάστασης που θα προσπαθήσει να κάνει πιο «ανθρώπινα» τα κτίριά μας και πιο «ανθεκτικούς» τους ανθρώπους μας, αλλά κυρίως θα αλλάξει τη δική μας καθημερινότητα και θα αυξήσει της καταναλωτική μας ισχύ.

Περπατάω στην Αθήνα και ξαφνικά κάνω μια διαπίστωση τόσο απλή που μου διώχνει όμως όλες τις σκέψεις από το νου και με ξαφνιάζει, «δε βλέπω πουθενά χώμα». Δεν ξέρω τι γίνεται, μάλλον το χώμα έχει συνδεθεί με την έλλειψη της ανάπτυξης ή ακόμα και με το φόβο του θανάτου και της γύμνιας του σύγχρονου ανθρώπου μπροστά στη φύση αν του βγάλεις τους τεχνολογικούς του φιόγκους. Όταν έχω προοδεύσει δεν αφήνω τίποτα στην τύχη του, ή μάλλον στη φύση του, όλα θα έχουν καλυφθεί γιατί σ’αυτήν την περιοχή έχει 3500 ευρώ το τετραγωνικό. Μικρά παρτέρια θα προσπαθήσουν να κάνουν «πράσινη» τη μεγαλούπολη και νέα οικολογικά υλικά θα μας κάνουν οικολόγους ή καλύτερα οικολογιστές με αχρησιμοποίητα ορειβατικά παπούτσια. Μπορεί να θυσιάσω τη ζωή μου για να μαζέψω 500.000 ευρώ και να πάρω το οικόπεδο που όσο και αν υπερβάλω στην παρέα μου δεν ξεπερνά τα 400 τετραγωνικά. Όμως ότι και αν κάνω το βουνό πίσω μου θα γελάει γιατί εκείνο δεν πλήρωσε τίποτα για τα στρέμματά του και τότε εγώ θα τσαντίζομαι και θα το καίω για να το εκδικηθώ, μπας και κερδίσω και εγώ κάτι μέσα στην αναστάτωση.

Όλα για το περίφημο «εγώ», όλα για τα κέρδος και το συμφέρον. Δε μπορώ να πιστέψω πως ο άνθρωπος είναι τόσο κακός, ούτε πως το μόνο που σκέφτεται είναι το συμφέρον του. Πραγματικά δεν είναι έτσι, απλά ο σύγχρονος άνθρωπος είναι «μεγαλόψυχος». Χαρίζει ολόκληρο τον πλανήτη στα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου και αυτός στριμώχνεται σε λίγα ακριβοπληρωμένα τετραγωνικά απομόνωσης. Δεν έχει επαφή με τη φύση για να μην ενοχλεί και κυρίως προσπαθεί να καταστρέψει ότι του δίνει ζωή, αυτοκτονώντας με έμμεσο τρόπο μιας και η οικονομία του δεν επιτρέπει σε αυτή τη φάση τις ιστορίας τους παγκόσμιους πολέμους. Είναι όντως μεγαλόψυχος ο άνθρωπος που αφήνει να του παίρνουν ορισμένοι τη ζωή και σε αντάλλαγμα να του δίνουν άγχος, κατάθλιψη και μία δωρεάν ψυχανάλυση με δέκα κουτιά φάρμακα χαράς και ευτυχίας.    

Πατήστε λίγο χώμα, μη φοβάστε δεν κάνει κακό. Ακούστε τον ήχο του νερού και του αέρα. Μυρίστε τη φύση, γευτείτε τη ζωή. Μην προσπαθείτε να κάνετε βιώσιμο το αφύσικο, κάντε την επιλογή σας, όλα μπορούν να αλλάξουν κάθε στιγμή. Μην αναζητάτε την ίαση του συμπτώματος, εντοπίστε την αιτία και βγάλτε την από τη ζωή σας ή βγάλτε τη ζωή σας από αυτήν … ας δοκιμάσουμε το καφέ που είναι το χρώμα της γης και όχι του σκοπού. 

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ