EDITORIAL

Κάμπριο ... στα πενήντα!

src coolwallpapers

Ναύπλιο, μια ονειρεμένη πόλη με ρομαντική και ερωτική διάσταση διαχρονικά αποδεκτή. Ηλικία γύρω στα 16. Το όνειρο ήρθε όπως και ο πρώτος μου έρωτας «έτσι ξαφνικά». Όνειρο επηρεασμένο από χολιγουντιανές ταινίες, όπου η πρωταγωνίστρια κυκλοφορούσε με διθέσιο κάμπριο. Κομψή, ψιλόλιγνη, με τεράστια γυαλιά που έκρυβαν τα εκφραστικά της μάτια και ένα μεταξωτό σάλι τυλιγμένο στα καλοχτενισμένα, αδιάφορου χρώματος μαλλιά της, έτσι για στυλ ή για να μη γνωρίζεται.

Με δεν είμαι η μόνη, ποιος δεν έχει ονειρευτεί κατά τη διάρκεια της ζωής του ένα διθέσιο κάμπριο! Και η πορεία για την πραγματοποίηση του ονείρου άρχισε. Στα 19 μου πήρε δίπλωμα οδήγησης κάπου στα Τρίκαλα Θεσσαλίας, μαθήτευα σε ένα παμπάλαιο όχημα τριών ταχυτήτων και μιας όπισθεν, δείχνοντας τη δεξιοτεχνία μου στα στενά της παλιάς πόλης «του Σακαφλιά» και έμαθα εκκίνηση στον ανήφορο προς το φρούριο. Και το όνειρο συνεχιζόταν.

Αλλά η ζωή είναι αμείλικτη. Πότε πρέπει να έχεις ένα μικρό αυτοκίνητο, σε συνάρτηση με τα οικονομικά σου, πότε ένα πιο αξιοπρεπές για το κύρος της δουλειάς σου, πότε πολυμορφικό για την οικογένεια, πότε συγκεκριμένου τύπου για το status. Όλα για κάποιο λόγο. Και το όνειρο; Μα δεν το χάσαμε βρε αδελφέ, απλά το παραμερίσαμε για χάρη …, εξάλλου έλα τώρα, το κάμπριο έχει και προβλήματα, ποιον να πάρεις ποιον να αφήσεις, φυσάει αέρας, σκόνη, ήλιος, οι κουκούλες μπάζουν, όλα τα αρνητικά έτσι για δικαιολογία πάνω από όλα στον ίδιο μου τον εαυτό.

Ώσπου το πλήρωμα του χρόνου ήρθε μαζί με τον αριθμό στον τραπεζικό μου λογαριασμό. Χωρίς αποπνικτικές υποχρεώσεις. Επιτέλους το όνειρό μου πραγματοποιήθηκε. Το διθέσιο κάμπριο είναι στο γκαράζ μου. Είμαι έτοιμη επιτέλους να ζήσω το πολύχρονο εφηβικό μου όνειρο. Τώρα … ποιον να πάρω μαζί μου, το σύντροφό μου; Τη μάνα μου; Το γιο μου; Την καλύτερή μου φίλη; Άσε καλύτερα θα πάω μόνη μου για να μην παρεξηγηθεί κανείς. Α! να βάλω και εκείνα τα μεγάλα φανταιζί γυαλιά μου! Αλλά για να κρύβουν κάποια ρυτίδα και μην ξεχάσω το μεταξωτό μου σάλι, αλλά τα μαλλιά μου έτσι κι αλλιώς δεν έχουν ανάγκη τα έχω δεμένα πίσω. Δεν πειράζει θα το ρίξω στους ώμους για να προστατευτώ από τον αέρα, είναι και αυτό το αναθεματισμένο αυχενικό μου. Και ξεκίνησα! Ήμουν μουδιασμένη, ήταν όμορφα, μαγικά θα έλεγα, αλλά δεν ήταν όπως το είχα ονειρευτεί.

Ίσως γιατί άργησε να γίνει πραγματικότητα και το ξέφτισα στη διαδρομή. Ένα κάμπριο … στα πενήντα σίγουρα είναι κάτι, αλλά δεν είναι το παν. Ίσως εκείνο το ταξίδι στην Αίγυπτο που ονειρεύομαι τελευταία πρέπει να το πραγματοποιήσω άμεσα.

Ίσως ακόμη πρέπει να προτρέπω τους νέους για το όνειρο και μετά για τη λογική.  

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ