EDITORIAL

Ένα μήνα κάθε χρόνο;

src ewdp

Σαραντάρα διαζευγμένη, εργαζόμενη, με δύο παιδιά ανήλικα …
κραυγή: «θέλω εικοσαήμερες διακοπές με τις φίλες μου, να ξεσαλώσω!»

Κραυγή: ικεσίας; απελπισίας; απόγνωσης; φόβου; για ανηθικότητα; για ηρεμία; για να βρει τον εαυτό της; για να βρει ένα σύντροφο; για να ισορροπήσει; για να μπορέσει να συνεχίσει; Ποιος μπορεί με το χέρι στην καρδιά να δώσει μια απάντηση ικανοποιητική; Για σχόλια όλοι πρόθυμοι!

Γιατί γλυκιά μου έφτασες ως εκεί;
Το ότι έπιασες τα σαράντα είναι κάτι αναπόφευκτο, δες όμως την ωριμότητα σου, τη γοητεία σου, το ότι πλέον μπορείς να έχεις κατασταλαγμένες απόψεις και ότι οι άντρες σε όλες τις ηλικίες έχουν ενδιαφέρον για μία σαραντάρα!

Διαζευγμένη;
Και λοιπόν ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία, κάτι έγινε λάθος, κάτι πήγε στραβά, από ποιον δεν έχει σημασία, η ζωή προχωράει, έχεις εμπειρία. Τουλάχιστον πρέπει τώρα να ξέρεις τι θέλεις από τη ζωή σου και γιατί πρέπει να αγωνίζεσαι.

Εργαζόμενη;
Θαύμα, κάποιος λέει να έχει δουλειά και ας γκρινιάζει. Φεύγεις και από το σπίτι, έχεις και την τσέπη σου να κάνεις κουμάντο.

Δύο παιδιά ανήλικα;
Σκέψου τις ανύπαντρες, σκέψου τις γυναίκες που πασχίζουν στην ηλικία σου, με εξωσωματικές! Να μην είμαστε και αχάριστες, έτσι;
 Ή μήπως το ότι έχεις φίλες δεν είναι κάτι καταπληκτικό στις μέρες μας, έστω και αν είναι φίλες για «ξεσάλωμα».

Αλλού πρέπει να αναζητηθεί το πρόβλημα. Τι φταίει και φτάνουμε στην έκρηξη; Νομίζω πως το ‘χω και δεν αφορά μόνο το συγκεκριμένο πρόσωπο αλλά όλους μας, που ζούμε τις 340 ημέρες τουλάχιστον του χρόνου καταπιεσμένα. Πνιγμένοι στις υποχρεώσεις, τη ρουτίνα της καθημερινότητας, με πρόσωπα γύρω μας που πολλές φορές είναι η ίδια μας η οικογένεια, χωρίς ουσιαστική και σε βάθος σχέση. Τις μέρες μας σε φωτοκόπιες, τις νύχτες μας μοναχικές ή άκαρπες. Με ανόητες δήθεν διασκεδάσεις και όχι ουσιαστική ψυχαγωγία. Χωρίς χόμπι, χωρίς ενδιαφέροντα, χωρίς να αγαπάμε τον εαυτό μας πραγματικά. Για αυτό φτάνουμε να αναζητάμε τις ολιγοήμερες διακοπές σαν πανάκια.

Και άντε και πήγαμε ένα μήνα. Και ξεσαλώσαμε μακριά από όλους και όλα. Φτάνει αυτό για τον επόμενο χρόνο; Η επιστροφή; Το πηγάδι που γίνεται βαθύτερο; Τέλος! Η ζωή μας δεν πρέπει να είναι ένας μήνας κάθε χρόνο. Πρέπει να αλλάζουμε ότι δεν μας πάει, ότι μας στεναχωρεί. Να έχουμε τη δύναμη να το επιβάλλουμε στη ζωή μας. Να σεβαστούμε και να αγαπήσουμε τους εαυτούς μας. Να προσεγγίσουμε και να αφουγκραστούμε τους γύρω μας. Να έρθουμε σε επίπεδο να μπορούμε να απολάυσουμε κάθε στιγμή και να εκπαιδευτούμε να γινόμαστε πιο δυνατοί σε αντίξοες συνθήκες. Και είμαι σίγουρη και το υπογράφω. Τα ξεσπάσματα θα σβήσουν και οι διακοπές θα είναι μεγαλύτερες, γιατί κάθε μας μέρα θα έχει κάτι από τη μαγεία των διακοπών.

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ