EDITORIAL

Ζητείται επειγόντως ο Αϊ-Βασίλης

src mika

Πάντα ήμουν ένα ήρεμο, χαρούμενο, ευπροσάρμοστο, αυτό που λέμε «καλό παιδί» και αυτό μου έδινε τη σιγουριά και την πρωτιά στη λίστα του Αϊ-Βασίλη. Αν δε λες ψέματα, σέβεσαι τους μεγάλους, πίνεις όλο σου το γάλα, διαβάζεις, μοιράζεσαι τα παιχνίδια σου, ο Αϊ-Βασίλης το ξέρει  και ότι του ζητήσεις θα είναι στην πόρτα σου κάθε πρωτοχρονιά. Και βέβαια γονείς, παππούδες, νονοί έσπευδαν για να μη διαψευσθεί η εμπορική μεν σκοπιμότητα για αυτούς, αλλά και η σίγουρη και αλάνθαστη, κατά ένα μέρος εκβιαστική, διαπαιδαγώγησή μου.

Και εσύ Άγιέ μου Βασίλη είχες τρυπώσει στην παιδική μου φαντασία δίνοντάς μου μόνο όνειρα, χαρά και γλυκιά αναμονή, αλλά δε μου ζητούσες τίποτα μόνο να είμαι «καλό παιδί». Και όπως γίνεται πάντα η φαντασία μου προδόθηκε? απομυθοποιήθηκες! Όλα ήταν απάτη; Το κακό είχε γίνει! Εγώ ήμουν ακόμη «καλό παιδί». Και έτσι σε κράτησα στην καρδιά μου σαν φυλακτό, σαν δύναμη, σαν ιδανικό και μετά το πρώτο σοκ, σκέφτηκα ψύχραιμα ότι δεν πρόκειται για απάτη, αλλά για ήθος, γιατί πίσω από το «καλό παιδί» όπως το αντιλαμβανόμουν υπήρχαν έννοιες που ανεβάζουν την ανθρώπινη υπόσταση, που σε κάνουν περήφανο για την παιδεία, την ευγένεια, τον αλτρουισμό, τη φιλία, την αγάπη, την αυτοθυσία αν θέλεις και ότι αξίζει τον κόπο να είσαι ένας ταπεινός άνθρωπος χωρίς επάρσεις, υπερβολές, δήθεν, κενότητα, ματαιοδοξία.

Και τα χρόνια πέρασαν και το «καλό παιδί» έγινε καλός σύντροφος, καλός φίλος, καλός συγγενής, καλός συνεργάτης και το κακό υποτροπίασε όταν το «καλό παιδί», θέλησε να δώσει όνειρα και χαρά σαν τον Αϊ-Βασίλη.  Σκέφτομαι τον εαυτό μου να υπογράφω εγγυήτρια κρυφά από την οικογένειά μου, για να πάρει δάνειο η καλή μου φίλη. Να σώζω το προσημειωμένο σπίτι συγγενή μου, δίνοντας σε είκοσι λεπτά ένα σημαντικό χρηματικό ποσό χωρίς εγγύηση. Να κινητοποιώ τα μέσα μου για να βρει κάποιος δουλειά. Να έχω σώσει γάμους, σχέσεις μεταξύ γονιών και παιδιών. Να έχω φυλάξει σημαντικά μυστικά, που θα τίναζαν στον αέρα οικογένειες. Να φιλοξενώ και να ανοίγω το σπίτι και την καρδιά μου σε φίλους του παιδιού. Να υποστηρίζω ψυχολογικά και κοινωνικά όποιον μου το ζητούσε. Να σηκώνω εγώ το λάβαρο για το δίκιο και το συμφέρον του άλλου. Να μοιράζομαι τα αποκτήματα μου δίνοντας νόημα ζωής σε ανθρώπους γύρω μου και γιατί όχι και επιβίωση.

Αϊ-Βασίλη, το ξέρεις ότι είναι έτσι γιατί το ξέρει η ψυχή μου και όλοι αυτοί οι άνθρωποι. Όμως πάει λίγος καιρός που σ’ έχω βγάλει από την καρδιά μου, αλλά επιμένεις να μου έχεις κάτσει στο στομάχι. Γι’ αυτό σε θέλω επειγόντως, γιατί αυτή τη φορά δε θέλω να μου φέρεις δώρα, θέλω να σου δώσω εγώ μερικά. Θέλω να σου δώσω πικρία, απογοήτευση από ορισμένους, πισώπλατες μαχαιριές, απόπειρες υποβιβασμού και αμφισβήτησής μου, αλλά πιο πολύ δηλητήριο και ζήλια. Από αυτά δεν προλαβαίνω να παραλαμβάνω!

Εμένα Αϊ-Βασίλη μου αυτά δε μου χρειάζονται, γιατί από «καλό παιδί» αποφάσισα να γίνω «δίκαιος ενήλικας».

Μετά τιμής.-   

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ