Editorial

Διακοπές στο χωριό

src lifemag
Πριν λίγα χρόνια όποιος το άκουγε, έκανε μία γκριμάτσα λύπησης, καταφρόνιας, ότι είσαι κακομοίρης, δε συμβαδίζεις με τη μόδα. Φέτος τα πρόσωπα άλλαξαν είδες το θαυμασμό, τη ζήλια, ότι εσύ έχεις χωριό να πας και να περάσεις πολλές μέρες οικονομικά αλλά και ανθρώπινα ενώ ο άλλος όχι. Τι άλλαξε; Φταίει η κρίση; Η ανέχεια; Ή γίναμε λίγο πιο συνετοί, πράγμα που εύχομαι.

Όπως και να έχει το χωριό ήταν εκεί μέσα στο δάσος με πολλές πηγές, δροσιά, ανθρώπους που έβλεπα πρώτη φορά, παιδικές χαρούμενες φωνές, απελευθερωμένες από τα «μη» και τα «πρέπει». Άνδρες χαλαρούς να κάνουν πρωινούς περιπάτους, να γίνονται έφηβοι ή φαντάροι διηγούμενοι τις ιστορίες τους στο καφενείο παίζοντας τάβλι ή πρέφα. Να αναπολούν τους παλαιούς με τα ανέκδοτα ή τις διδακτικές ιστορίες τους. Να απολαμβάνουν κατά τις έντεκα το ουζάκι στην πλατεία και κατά τις δώδεκα το σπιτικό τους φαγάκι, για να σκεπαστούν με σεντονάκι απολαμβάνοντας τη μεσημεριανή σιέστα.

Και το απόγευμα και το βραδάκι πάλι βόλτες, περιπάτους, εκδρομούλες κοντινές ή μακρινές και πάλι ύπνο με κουβερτούλα αυτή τη φορά.
Οι γυναίκες με παρεούλες, περιπάτους, εκδρομές, ηρεμία, ψυχική γαλήνη και ξεκούραση, κατακτήσεις απλές που τις έχει χάσει στο βωμό της ζωής στην πόλη, της καριέρας ή μέσα στη δύνη του ανταγωνισμού και έτσι απλά βλέποντας τα πρόσωπα όλων λαμπερά, ξεκούραστα, χαρούμενα, πρόθυμα, καταλάβαινες αμέσως την ανάγκη του ανθρώπου για επιστροφή στη φύση.

Στη φύση ο άνθρωπος βρίσκει υγεία, υγιεινή τροφή, ηρεμία, ησυχία, αλλάζει ψυχοσύνθεση, βιώματα, αντιλήψεις και ιδανικά, νιώθει πνευματική ηρεμία, ικανοποίηση, αισθάνεται πιο ισχυρές τις ηθικές αξίες όπως και τις δυνάμεις της ψυχής του. Τονώνεται το θρησκευτικό συναίσθημα, γιατί όπως είπε ο Μπιφόν «η φύση είναι ο θρόνος της θείας μεγαλοπρέπειας». Οδηγεί στο στοχασμό, στην αυτοσυγκέντρωση και την αυτοκριτική, βοηθά στην έρευνα και την επιστημονική γνώση, διότι «η επιστήμη μπορεί να κάνει λάθη, η φύση όμως ποτέ» όπως είπε ο Ντριντέν. Επίσης αναζητά το συνάνθρωπο, το δεσμό της φιλίας, τις ανθρώπινες σχέσεις, τις παραδόσεις, την απλότητα, την αγνότητα και την εμπιστοσύνη. Αποκτά αυτοπεποίθηση, ζωντάνια, αισιοδοξία και ασφάλεια.

Βέβαια δε λείπει και η κοινωνική κριτική κοινώς κουτσομπολιό. Γιατί όλοι είναι γνωστοί, ακόμη και οι νεοφερμένοι είναι «κάποιου». Αν πήγες στην εκκλησία, ποιος μετάλαβε, ποιος παντρεύτηκε, πόση χοληστερίνη έχεις, αν σου μείωσαν τη σύνταξη, τι κουμάντα έκανες, άλλαξες αυτοκίνητο … ααα! Ύποπτο! Όπως και εκείνο το μπλε μεγάφωνο στη φάτσα της επιβλητικής, μεγαλόπρεπης εκκλησίας, χτισμένης από μαρμαρόπετρα, σαν ένα κόσμημα στο χωριό να διαλαλεί στα πέρατα κάθε Κυριακή πρωί στις επτά, ότι τόσο ο ψάλτης όσο και ο παπάς έχουν αφιχθεί από το χωριό του Αστερίξ ως οι πιο … Κακοφωνίξ.

Και αυτός ο πλάτανος που παλεύει να κρατηθεί στη ζωή, μιας και ένας πανέξυπνος καφετζής έκαιγε σκουπίδια πάνω από τις ρίζες του, τεντώνεται και ανταγωνίζεται το ψηλό καμπαναριό.
Και η πέτρινη βρύση από μάρμαρο, τετράγωνη, με λιονταροκεφαλές που ξερνάνε ακατάπαυστα την παγωμένη κατευθείαν από την πηγή ευλογία του Θεού, όπου στις γούρνες που κράταγαν νερό, στα παιδικά μου χρόνια παγώναμε το καρπούζι και κείνες τις μικρές συμπυκνωμένες πορτοκαλαδίτσες. Με τις κιτς πλαστικές καρέκλες στην πλατεία να καμαρώνουν για την απείρου κάλους αισθητική τους μιας και είναι «πράσινες».

Με το παμπάλαιο πέτρινο σπίτι, που ακρωτηριάστηκε από πόρτα και ένα ξύλινο παράθυρο, αλλά ευτυχώς βρήκε γιατρειά με το αλουμίνιο, κυματίζοντας σαν επινίκια παντιέρα τη νάιλον, ασπρορόξ εμπριμέ κουρτίνα.
Και κείνο το χρυσό πανηγυριώτικο βάζο με τις μαρκησίες αντικριστές και τα κατακόκκινα ψεύτικα τριαντάφυλλα, πίσω από την πέτρινη μάντρα της αυλής, να κοκορεύεται και να ειρωνεύεται τα αγριολούλουδα σαν ανεγκέφαλη παρουσιάστρια τον καταξιωμένο καλεσμένο της.

Όπως και να χει τα καλά είναι άπειρα, τα κωμικά ευχάριστα και τα κακά ανύπαρκτα. Έφτασε η μέρα να φύγω. Χωριό μου σε αφήνω πίσω μου με λύπη, αλλά και χαρά γιατί σε φροντίσαμε να μείνεις καθαρό, σε προστατέψαμε από βαρβάρους. Φροντίσαμε να μην καείς ούτε εσύ ούτε το δάσος, με την πικρία για την τύχη άλλων τόπων, την οργή για τους σύγχρονους νέρωνες και κατά τη γνώμη μας τις ελάχιστες ποινές, σε σχέση με το διαπραχθέν έγκλημα.

Με την ελπίδα και την υπόσχεση της επανόδου γιατί το χωριό είναι η πατρίδα μου αλλά «η φύση είναι πατρίδα της γενιάς του κάθε ανθρώπου» όπως είπε ο Ευριπίδης.


ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ